Rouwbegeleiding Stap voor Stap

Header

Ervaringen

Toen ik 11 was verloor ik mijn vader. ZO jong weet je niet hoe je daar mee om moet gaan, dus ik probeerde gewoon de draad weer op te pakken en verder te leven alsof er niets aan de hand was. Ook mijn moeder, die achterbleef met vier kinderen, kon niet veel anders. Af en toe kwam er wel verdriet bij mij naar boven, maar ik kon het altijd weer heel goed wegstoppen.

Vorig jaar, ruim 35 jaar later, overleed mijn moeder na een relatief kort ziekbed. De laatste weken heb ik met mijn zussen als zeer waardevol ervaren. We hebben mooi afscheid van haar kunnen nemen. Toen bleek echter dat er pas ruimte kwam voor mij om te rouwen over mijn vader. Doordat er in mijn omgeving ook mensen ernstig ziek werden, kwamen er emoties bij mij naar boven, die niet meer weg te drukken waren. Dus besloot ik hulp te zoeken. Omdat ik zelf graag buiten ben en veel wandel, was de keus snel gemaakt voor Ans. Samen met haar heb ik in de omgeving gewandeld, op zorgvuldig uitgezochte plekken in de natuur. Met haar vond ik de rust om met mijn vader bezig te zijn. Samen hebben we mijn leven stap voor stap besproken, en gezocht waar de emotionele pijn zat. Door haar vragen, maar ook door haar reacties en bespiegelingen op mijn verhalen, werd het voor mij duidelijk welke stappen ik moest zetten om verder te komen met mijn rouwverwerking. Omdat ik om de 2 a 3 weken een afspraak met haar had, was het voor mij een extra motivatie om die stap ook te zetten. Sommige stappen zijn best moeilijk of eng, en dus makkelijk uit- of zelfs af te stellen, maar door Ans voelde ik me gedwongen de stappen toch wel te zetten. Het heeft me in ieder geval opgeleverd, dat ik met mijn zussen toch een ander contact heb gekregen. We hebben het vaker over vroeger en hoe dingen gingen en waarom ze zo gingen. Bij mezelf is de ergste emotie gezakt, ik ben nog lang niet klaar met mijn rouwproces, maar het gaat de goede kant op. Ik wandel zelf nog steeds vaak. Daarbij denk ik nog vaak na over de gesprekken die ik met Ans heb gevoerd.

Het heeft me geleerd wat rouwen is en hoe ik dat kan doen. Rouwen kost tijd, je moet er bewust tijd voor vrij maken en in mijn geval actief mee bezig zijn. Maar het heeft me zeker ook meer geleerd over mezelf, over wie ik ben, waarom ik zo ben en wat ik nog wil veranderen. Dit alles maakt dat ik met een zeer goed gevoel terugkijk op de wandelsessies met Ans.

Mevr. C. uit Culemborg

Dank je voor de gesprekken, die wij al wandelend gevoerd hebben, in en rondom de natuur van Culemborg. Ik kon mijn verhaal vertellen en vond een luisterend oor bij jou. Jij was voor mij onbekend maar je gaf me vertrouwen. Met jouw adviezen en tips hoop en vermoed ik dit jaar wat beter te functioneren en wat stabieler verder te gaan, ondanks het gemis wat blijft, maar wel een beetje slijt.

Mevr. M. uit Culemborg

Ruim een half jaar geleden overleed plotseling mijn man. Ondanks een chronische ziekte van meer dan dertig jaar had ik dit niet verwacht. Het gebeurde wel en mijn leven is vanaf die dag totaal veranderd.

Ik was 18 en hij 20 jaar toen onze relatie begon. Toen hij stierf was ik 65 en hij 67 jaar. Dat is een heel leven samen; kan er daarna nog wat zijn? Wat lief dat mensen kort na het overlijden kaartjes sturen met woorden die je moed moeten inspreken... Ga door...je kan het... Dat is ook wat je wilt, wat hij wil. Een dag zijn na zijn dood leerde ik Ans kennen via Karakteruitvaart. Zij heeft mij, onze dochters, schoonzonen en kleinkinderen begeleid tot aan de afscheidsdienst. Ans gaf mij rust en vertrouwen dat de herdenking van zijn bestaan een verdrietige maar ook mooie herinnering kon worden.

En dan komt het... Nu verder...kijk om je heen...geniet van de natuur...kinderen en kleinkinderen. Dat deed ik al. Voelde wel dat dit grote verdriet ons nog meer samenbracht. Mooi he!
Dan doen we het daarmee. Klaar! Toch wist ik meteen dat dat veel te simpel was. Na enkele weken heb ik contact gezocht met Ans zij is naast uitvaartleidster ook rouwbegeleidster. Wat fijn dat er iemand is die zich inspant om iets voor je te betekenen; waar je alles tegen kunt zeggen. Niet alleen het verdriet maar ook je levensverhaal kunt delen. Niet één keer maar regelmatig heb ik met Ans gewandeld.

Een stukje drijfhout onder mijn arm meegenomen. Samen hebben we van dat gammele plankje een brug gebouwd waar ik nu overheen kan naar een ander leven. Altijd een hand aan de overkant.... Ga je het nu verder zelf doen? ...als het niet gaat ben ik er weer...

Mevr. C. uit Beusichem